سیاست‌های کلی اشتغال مصوب ۲۸/۴/۱۳۹۰ مقام معظم رهبری ۱ـ ترویج و تقویت فرهنگ کار، تولید، کارآفرینی و استفاده از تولیدات داخلی به عنوان ارزش اسلامی و ملی با بهره‌گیری از نظام آموزشی و تبلیغی کشور. ۲ـ آموزش نیروی انسانی متخصص، ماهر و کارآمد متناسب با نیازهای بازار کار (فعلی و آتی) و ارتقای توان کارآفرینی با مسؤولیت نظام آموزشی کشور (آموزش و پرورش، آموزش فنی و حرفه‌ای و آموزش عالی) و توأم کردن آموزش و مهارت و جلب همکاری بنگاه‌های اقتصادی جهت استفاده از ظرفیت آنها. ۳ـ ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار با تأکید بر استفاده از توسعه فنآوری و اقتصاد دانش‌بنیان و آینده نگری نسبت به تحولات آنها در سطح ملی و جهانی. ۴ـ ایجاد نظام جامع اطلاعات بازار کار. ۵ - بهبود محیط کسب و کار و ارتقای شاخص‌های آن (محیط سیاسی، فرهنگی و قضایی و محیط اقتصاد کلان، بازار کار، مالیات‌ها و زیر ساخت‌ها) و حمایت از بخش‌های خصوصی و تعاونی و رقابت از راه اصلاح قوانین، مقررات و رویه‌های ذی‌ربط در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. ۶ـ جذب فنآوری، سرمایه و منابع مالی، مبادله نیروی کار و دسترسی به بازارهای خارجی کالا و خدمات از طریق تعامل مؤثر و سازنده با کشورها، سازمان‌ها و ترتیبات منطقه‌ای و جهانی. ۷ـ هماهنگ‌سازی و پایداری سیاست‌های پولی، مالی، ارزی و تجاری و تنظیم بازارهای اقتصادی در جهت کاهش نرخ بیکاری توأم با ارتقای بهره‌وری عوامل تولید و افزایش تولید. ۸ ـ توجه بیشتر در پرداخت یارانه‌ها به حمایت از سرمایه‌گذاری، تولید و اشتغال مولد در بخش‌های خصوصی و تعاونی. ۹ـ گسترش و استفاده بهینه از ظرفیت‌های‌ اقتصادی دارای مزیت مانند: گردشگری و حق گذر (ترانزیت). ۱۰ـ حمایت از تأسیس و توسعه صندوق‌های شراکت در سرمایه برای تجاری‌سازی ایده‌ها و پشتیبانی از شرکت‌های نوپا، کوچک و نوآور. ۱۱ـ برقراری حمایت‌های مؤثر از بیکاران برای افزایش‌ توانمندی‌های آنان در جهت دسترسی آنها به اشتغال پایدار. ۱۲ـ توجه ویژه به کاهش نرخ بیکاری استان‌های بالاتر از متوسط کشور. ۱۳ـ رعایت تناسب بین افزایش دستمزدها و بهره‌وری نیروی کار.