صندوق ملی محیط‌زیست قزاقستان پیشینه صندوق: به‌منظور تقویت نقش مکانیسم‌های اقتصادی برای مدیریت منابع طبیعی و محیط‌زیست و همچنین برای تأمین منابع مالی لازم برای اجرای طرح‌ها و پروژه‌های حفاظت از محیط‌زیست در جمهوری قزاقستان، هیأت‌وزیران این کشور در سال ۱۹۹۳، صندوق ملی محیط‌زیست این کشور را تأسیس کرد. این صندوق وابسته به وزارت محیط‌زیست و منابع طبیعی است. در سال ۱۹۹۷ اساسنامه صندوق اصلاح شد و بر اساس آن به صندوق ملی محیط‌زیست اجازه داده شد تا صندوق‌های حفاظت از محیط‌زیست منطقه‌‌ای() را نیز در این کشور تشکیل دهد. اهداف صندوق در قانون حفاظت از محیط‌زیست کشور قزاقستان به‌شرح زیر عنوان شده است: - تدوین و اجرای برنامه‌ها و سیاست‌های حفاظت از محیط‌زیست در کشور - احیاء مناطق تخریب شده در اثر بلایای طبیعی و حفاظت از مناطق مهم از نظر تنوع زیستی - فعالیت در زمینه اجرای تعهدات بین‌المللی کشور در زمینه حفاظت از محیط‌زیست - تحقیق و پژوهش (R&D) در زمینه تولید پاک و فنآوری‌های سازگار با محیط‌زیست، تهیه استاندارد‌ها و سیاست‌های محیط‌زیستی و توسعه اقدامات امنیت زیست‌محیطی - ایجاد بانک اطلاعات محیط‌زیستی - مشارکت و همکاری در زمینه مسائل بین‌المللی محیط‌زیست و انتقال تجربه‌های بین‌المللی مدیریت محیط‌زیست - توسعه سیستم پایش زیست‌محیطی در کشور - آموزش و ارتقای آگاهی‌های زیست‌محیطی، آموزش و تربیت نیروی انسانی لازم و مبادله تجربه‌ها بین سازمان‌ها ( مدیریت و سازماندهی صندوق علیرغم استقلال صندوق، منابع مالی صندوق تابع قوانین و مقررات بودجه دولتی قرار©۱۷۷© دارد. منابع مالی صندوق در حساب ویژه‌ای توسط وزارت دارایی نگهداری شده و توسط وزارت دارایی و بر اساس قانون در اختیار صندوق قرار داده می‌شود. بودجه سالانه توسط گروه کارشناسان ارشد صندوق تهیه شده و پس از تصویب وزارت محیط‌زیست و منابع طبیعی به دولت ارسال شده و تصویب نهایی در دولت انجام می‌شود. صندوق‌های منطقه محیط‌زیست نیز توسط مسؤولین منطقه‌‌ای مدیریت می‌شود. ( درآمدهای صندوق منابع مالی صندوق ملی محیط‌زیست قزاقستان از محل‌های زیر تأمین می‌شود: - جرایم حاصل از تخلیه پسماندها - جرایم حاصل از آلودگی آب - جرایم حاصل از آلودگی هوا - عوارض تخلیه پسماندها - عوارض تخلیه آلاینده‌ها به آب - عوارض آلودگی هوا - جریمه‌های تخریب محیط‌زیست - جریمه‌های حاصل از ضبط تجهیزات صید و فروش غیرقانونی آبزیان و سایر جانوران در معرض خطر مهمترین منبع تأمین منابع مالی صندوق، عوارض آلودگی() است. میزان عوارض آلودگی توسط مسؤولین محیط‌زیست منطقه‌‌ای محاسبه می‌شود. عوارض آلودگی توسط مؤدیان مالیاتی() جمع‌آوری می‌شود. ۳۰ درصد از عوارض به صندوق اختصاص داده شده و به حساب خاصی در بودجه منتقل می‌شود. علاوه بر این در قانون آلوده‌کنندگانی که مبادرت به نصب و تجهیز تأسیسات کاهش آلودگی بکنند، میزان عوارض آلودگی آنها کاهش یافته و در برخی شرایط نیز از پرداخت عوارض معاف می‌شوند. درآمدهای سالانه صندوق در بودجه سالانه مشخص بوده و صندوق باید بر اساس این درآمد‌ها منابع مالی را هزینه کند. ( راهبرد‌های هزینه‌کرد منابع مالی صندوق راهبردها و نحوه هزینه‌کرد منابع مالی صندوق بر اساس «برنامه اولویت‌های اقدام()» وزارت محیط‌زیست و منابع طبیعی هزینه می‌شود. این اولویت‌ها بر اساس تحلیل وضعیت محیط‌زیست و عوامل محیط‌زیستی که سلامت عموم و محیط‌زیست را تهدید می‌کنند، انجام می‌شود. این اعتبارات به‌صورت کمک‌های بلاعوض و همچنین وام‌های کم‌بهره در اختیار متقضیان قرار می‌گیرد. از مهمترین اولویت‌هایی که صندوق به آن کمک می‌کند می‌توان به حوزه‌های زیر©۱۷۸© اشاره کرد: - همکاری و مشارکت در سرمایه‌گذاری‌های محیط‌زیستی - اصلاح و احیاء مناطق تخریب شده محیط‌زیست - توانمندسازی بخش‌های اجرایی حفاظت از محیط‌زیست - حمایت از تحقیق و پژوهش در زمینه فنآوری‌های پاک - حمایت از مناطق تحت حفاظت و سایر مناطق غنی از تنوع زیستی - سایر فعالیت‌‌ها زیست‌محیطی ( ارزیابی، گزارش‌دهی و اطلاع‌رسانی عمومی فعالیت‌های صندوق: گزارش سالانه مصرف منافع مالی صندوق توسط گروه کارشناسان صندوق تهیه شده و برای تصویب به هیأت‌وزیران ارسال می‌شود. گزارش صندوق محیط‌زیست منطقه‌‌ای نیز توسط مسؤولین محلی محیط‌زیست تهیه شده و به مسؤولین منطقه‌‌ای و وزارت محیط‌زیست و منابع طبیعی ارسال می‌شود.