از آیین‌نامه اجرایی بندهای «الف» و «ب» ماده (۱۰) قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی مصوب ۲۰/۶/۱۳۹۰ وزیران عضو کمیسیون امور اجتماعی و دولت الکترونیک ماده ۱ـ در این آیین‌نامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به‌کار می‌روند: ... ت- موادمخدر و روان‌گردان: موادی که به‌صورت طبیعی یا صنعتی تولید و مصرف آن توسط راننده موجب بی‌ارادگی و اختلالات جسمی و روانی راننده حین رانندگی می‌گردد و مصادیق آن در قانون اصلاح قانون مبارزه با موادمخدر- مصوب ۱۳۸۹ـ و نیز قانون مربوط به مواد روان‌گردان (پسیکوتروپ) ـ مصوب ۱۳۵۴ـ احصا شده است. ث- حالت مستی و بی‌ارادگی: عدم توانایی راننده در هدایت وسیله نقلیه به دلیل استفاده از مسکرات و موادمخدر و روان‌گردان. ... ح ـ تجهیزات لازم: وسایلی که با استفاده از آن تشخیص حالت مستی یا مصرف موادمخدر و روان‌گردان توسط مأموران راهنمایی و رانندگی امکان‌پذیر است. ماده ۴ـ مأموران راهنمایی و رانندگی موظفند درصورت تشخیص حالت مستی و بی‌ارادگی راننده از رانندگی وی جلوگیری و ضمن صدور قبض جریمه به مبلغ دو میلیون (۰۰۰/۰۰۰/۲) ریال و ضبط گواهینامه به مدت شش‌ماه و ارسال آن به اداره راهنمایی و رانندگی مربوط جهت اعمال نمره منفی، راننده متخلف را به همراه مستندات مربوط به تخلف ارتکابی به واحد انتظامی مربوط جهت سیر مراحل قانونی و اعزام به مرجع قضایی معرفی نمایند. تحویل وسیله نقلیه منوط به دستور مقام قضایی رسیدگی‌کننده است. تبصره ـ تشخیص حالت مستی و بی‌ارادگی راننده صرفاً با استفاده از تجهیزات تخصصی و توسط مأموران راهنمایی و رانندگی که آموزش‌های لازم را برای به‌کارگیری آنها دیده باشند، انجام می‌شود. ماده ۵ ـ چنانچه مأموران راهنمایی و رانندگی حالت مستی و بی‌ارادگی را در رانندگان وسایل نقلیه عمومی تشخیص دهند، درصورتی به‌وسیله نقلیه اجازه حرکت داده می‌شود که از طرف مالک یا مؤسسه مربوط، راننده مجاز جایگزین معرفی شود. ماده ۶ ـ نیروی انتظامی موظف است ظرف سه‌ماه پس از ابلاغ این آیین‌نامه، نسبت به تهیه تجهیزات ویژه موضوع تبصره ماده (۴) این آیین‌نامه و آموزش به‌کارگیری تجهیزات مذکور توسط مأموران راهنمایی و رانندگی اقدام نماید.