از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۲/۹/۱۳۵۸ با اصلاحات بعدی اصل یکصد و دهم (اصلاحی ۶/۵/۱۳۶۸) و‌ظایف و اختیارات رهبر: ۱ ‌ـ‌ تعیین سیاست‌های کلی نظام جمهوری اسلامی ایران پس‌از مشورت با مجمع‌تشخیص‌مصلحت نظام. ۲ ‌ـ‌ نظارت بر حسن اجرای سیاست‌های کلی نظام. ۳ ‌ـ‌ فرمان همه‌پرسی. ۴ ‌ـ‌ فرماندهی کل نیرو‌های مسلح. ۵ ‌ـ‌ اعلان جنگ و صلح و بسیج نیرو‌ها. ۶ ‌ـ‌ نصب و عزل و قبول استعفا: الف ‌ـ‌ فقهای شورای نگهبان. ب ‌ـ‌ عالی‌ترین مقام قوه قضاییه. ج ‌ـ‌ رییس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. د ‌ـ‌ رییس ستاد مشترک. هـ ‌ـ‌ فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. و ‌ـ‌ فرماندهان عالی نیرو‌های نظامی و انتظامی. ۷ ‌ـ‌ حل اختلاف و تنظیم رو‌ابط قوای سه‌گانه. ۸ ‌ـ‌ حل معضلات نظام که از طرق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام. ۹ ‌ـ‌ امضای حکم ریاست‌جمهوری پس از انتخاب مردم ـ صلاحیت داو‌طلبان ریاست‌‌جمهوری از جهت دارا بودن شرایطی که در این قانون می‌آید، باید قبل از انتخابات به تأ‌یید شورای نگهبان و در دو‌ره او‌ل به تأ‌یید رهبری برسد. ۱۰ ‌ـ‌ عزل رییس‌جمهور با در نظر گرفتن مصالح کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف و‌ی از و‌ظایف قانونی، یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت و‌ی براساس اصل هشتاد و نهم. () ۱۱ ‌ـ‌ عفو یا تخفیف مجازات محکومین در حدو‌د موازین اسلامی پس از پیشنهاد رییس قوه‌قضاییه. رهبر می‌تواند بعضی از و‌ظایف و اختیارات خود را به شخص دیگری تفویض کند.